| 1 | Przeczże się poganie buntują, a narody przemyślają próżne rzeczy? |
| 2 | Schodzą się królowie ziemscy, a książęta radzą społem przeciwko Panu, i przeciw pomazańcowi jego, mówiąc: |
| 3 | Potargajmy związki ich, a odrzućmy od siebie powrozy ich. |
| 4 | Ale ten, który mieszka w niebie, śmieje się; Pan szydzi z nich. |
| 5 | Tedy będzie mówił do nich w popędliwości swojej, a w gniewie swoim przestraszy ich, |
| 6 | Mówiąc: Jamci postanowił króla mojego nad Syonem, górą świętą moją. |
| 7 | Opowiem ten dekret: Pan rzekł do mnie: Syn mój jesteś ty, Jam ciebie dziś spłodził. |
| 8 | Żądaj odemnie, a dam ci narody dziedzictwo twoje; a osiadłość twoję, granice ziemi. |
| 9 | Potrzesz ich laską żelazną, a jako naczynie zduńskie pokruszysz ich. |
| 10 | Terazże tedy zrozumiejcie, królowie, nauczcie się sędziowie ziemi! |
| 11 | Służcie Panu w bojaźni, a rozradujcie się ze drżeniem. |
| 12 | Pocałujcie syna, by się snać nie rozgniewał, i zginęlibyście w drodze, gdyby się najmniej zapaliła popędliwość jego. Błogosławieni wszyscy, którzy w nim ufają. |
