| 1 | Psalm Dawidowy ku przypominaniu. |
| 2 | Panie! w popędliwości twojej nie nacieraj na mię, a w gniewie twoim nie karz mię. |
| 3 | Albowiem strzały twoje utknęły we mnie, a ręka twoja dolega mię. |
| 4 | Niemasz nic całego w ciele mojem dla rozgniewania twego; niemasz odpoczynku kościom moim dla grzechu mojego. |
| 5 | Bo nieprawości moje przycisnęły głowę moję; jako brzemię ciężkie obciążyły mię. |
| 6 | Zjątrzyły się, i pogniły rany moje, dla głupstwa mojego. |
| 7 | Skurczyłem się, i skrzywiłem się bardzo, na każdy dzień w żałobie chodzę. |
| 8 | Albowiem wnętrzności moje pełne są brzydkości, a nie masz nic całego w ciele mojem. |
| 9 | Zemdlałem, i startym jest bardzo, ryczę dla trwogi serca mego. |
| 10 | Panie! przed tobą jest wszystka żądość moja, a wzdychanie moje przed tobą nie jest skryte. |
| 11 | Serce moje skacze; opuściła mię siła moja, a jasności oczów moich nie masz przy mnie. |
| 12 | Którzy mię miłują, i przyjaciele moi, stronią od ran moich, a powinowaci moi z daleka stoją. |
| 13 | I zastawili sidła ci, którzy szukają duszy mojej; a którzy mi szukają złego, mówili przewrotnie, i zdrady przez cały dzień zmyślali. |
| 14 | Alem ja niby głuchy nie słyszał, a jako niemy, który ust swoich nie otwiera. |
| 15 | I stałem się jako człowiek, który nic nie słyszy, i niema odporu w ustach swoich. |
| 16 | Albowiem na cię, Panie! oczekuję; ty za mię odpowiesz, Panie, Boże mój! |
| 17 | Bom rzekł: Niechaj się nie cieszą ze mnie; gdyby szwankowała noga moja, niechaj się hardzie nie podnoszą przeciwko mnie. |
| 18 | Bom ja upadku bliski, a boleść moja zawżdy jest przedemną. |
| 19 | Owszem, nieprawość moję wyznaję, a frasuję się dla grzechu mojego. |
| 20 | Ale nieprzyjaciele moi weselą się, zmacniają się, i rozmnażają się ci, którzy mię nienawidzą bez przyczyny: |
| 21 | A oddawając mi złem za dobre sprzeciwiają mi się, przeto, że naśladuję tego, co jest dobrego. |
| 22 | Nie opuszczajże mię, Panie, Boże mój! nie oddalajże się odemnie. Pośpiesz na ratunek mój, Panie zbawienia mego! |
