| 1 | Przedniejszemu śpiewakowi z synów Korego psalm. |
| 2 | Słuchajcie tego wszystkie narody; bierzcie to w uszy wszyscy mieszkający na okręgu ziemi! |
| 3 | Tak z ludu pospolitego, jako z ludzi zacnych, tak bogaty jako ubogi! |
| 4 | Usta moje będą opowiadały mądrość, a myśl serca mego roztropność. |
| 5 | Nakłonię do przypowieści ucha mego, wyłożę przy harfie zagadkę moję. |
| 6 | Przeczże się mam bać we złe dni, aby mię nieprawość tych, którzy mię depczą, miała ogarnąć? |
| 7 | Którzy ufają bogactwom swoim, a w mnóstwie dostatków swoich chlubią się. |
| 8 | Gdyż brata swego nikt żadnym sposobem nie odkupi, ani może dać Bogu okupu jego zań. |
| 9 | (Albowiem drogi jest okup duszy ich, i nie może się ostać na wieki.) |
| 10 | Aby żył na wieki, a nie oglądał grobu. |
| 11 | Bo widzimy, iż i mądrzy umierają, głupi i szalony zarówno giną, a zostawiają, obcym bogactwa swoje. |
| 12 | Myślą, że domy ich są wieczne, a przybytki ich trwają od narodu do narodu; przetoż je nazywają od imion swych na ziemi. |
| 13 | Ale człowiek we czci nie zostaje, podobnym będąc bydlętom, które giną. |
| 14 | Takowa myśl ich głupstwem ich jest, a przecież potomkowie ich pochwalają to usty swemi. Sela. |
| 15 | Jako owce w grobie złożeni będą, śmierć ich strawi; ale sprawiedliwi panować będą nad nimi z poranku, a kształt ich zniszczony będzie w grobie, gdy ustąpią z mieszkania swego. |
| 16 | Ale Bóg wykupi duszę moję z mocy grobu, gdy mię przyjmie. Sela. |
| 17 | Nie bójże się, gdy się kto zbogaci, a gdy się rozmnoży sława domu jego. |
| 18 | Bo umierając nie weźmie nic z sobą, ani za nim zstąpi sława jego. |
| 19 | A choć duszy swej za żywota swego pobłaża i chwalono go, gdy sobie dobrze czynił: |
| 20 | Przecież musi iść za rodziną ojców swych, a na wieki nie ogląda światłości. Owóż człowiek, który jest we czci, a nie zrozumiewa tego, podobny jest bydlętom, które giną. |
