| 1 | To powiedziawszy Jezus, podniósł oczy swoje w niebo i rzekł: Ojcze! przyszła godzina, uwielbij Syna twego, aby też i Syn twój uwielbił ciebie. |
| 2 | Jakoś mu dał moc nad wszelkiem ciałem, aby tym wszystkim, któreś mu dał, dał żywot wieczny. |
| 3 | A toć jest żywot wieczny, aby cię poznali samego prawdziwego Boga, i któregoś posłał, Jezusa Chrystusa. |
| 4 | Jam cię uwielbił na ziemi, i dokończyłem sprawę, którąś mi dał, abym ją czynił. |
| 5 | A teraz uwielbij mię ty, Ojcze! u siebie samego tą chwałą, którąm miał u ciebie, pierwej, niżeli świat był. |
| 6 | Objawiłem imię twoje ludziom, któreś mi dał z świata; toć byli i dałeś mi je, i zachowali słowa twoje. |
| 7 | A teraz poznali, iż wszystko, coś mi dał, od ciebie jest. |
| 8 | Albowiem słowa, któreś mi dał, dałem im; a oni je przyjęli, i poznali prawdziwie, iżem od ciebie wyszedł, a uwierzyli, żeś ty mię posłał. |
| 9 | Jać za nimi proszę, a nie za światem proszę, ale za tymi, któreś mi dał; bo twoi są. |
| 10 | I wszystko moje jest twoje, a twoje moje, i uwielbionym jest w nich. |
| 11 | A nie jestem więcej na świecie, ale oni są na świecie, a ja do ciebie idę. Ojcze święty, zachowaj je w imieniu twojem, któreś mi dał, aby byli jedno, jako i my. |
| 12 | Gdym z nimi był na świecie, jam je zachował w imieniu twojem, któreś mi dał; strzegłem ich i żaden z nich nie zginął, tylko on syn zatracenia, żeby się Pismo wypełniło. |
| 13 | Ale teraz do ciebie idę i mówię to na świecie, aby mieli radość moję doskonałą w sobie. |
| 14 | Jam im dał słowo twoje, a świat je miał w nienawiści; bo nie są z świata, jako i ja nie jestem z świata. |
| 15 | Nie proszę, abyś je wziął z świata, ale abyś je zachował ode złego. |
| 16 | Nie sąć z świata, jako i ja nie jestem z świata. |
| 17 | Poświęć je w prawdzie twojej; słowo twoje jest prawdą. |
| 18 | Jakoś ty mię posłał na świat, tak i ja posyłam je na świat. |
| 19 | A ja poświęcam samego siebie za nich, aby i oni poświęceni byli w prawdzie. |
| 20 | Nie tylko za tymi proszę, lecz i za onymi, którzy przez słowo ich uwierzą w mię; |
| 21 | Aby wszyscy byli jedno, jako ty, Ojcze! we mnie, a ja w tobie; aby i oni w nas jedno byli, aby świat uwierzył, żeś ty mię posłał. |
| 22 | A ja tę chwałę, którąś mi dał, dałem im, aby byli jedno, jako my jedno jesteśmy; |
| 23 | Ja w nich, a ty we mnie, aby byli doskonałymi w jedno, a iżby poznał świat, żeś ty mię posłał, a iżeś je umiłował, jakoś i mię umiłował. |
| 24 | Ojcze! któreś mi dał, chcę, abym gdziem ja jest, i oni byli ze mną, aby oglądali chwałę moję, którąś mi dał; albowiemeś mię umiłował przed założeniem świata. |
| 25 | Ojcze sprawiedliwy! i świat cię nie poznał; alem ja cię poznał, a i ci poznali, żeś ty mię posłał. |
| 26 | I uczyniłem im znajome imię twoje i znajome uczynię, aby miłość, którąś mię umiłował, w nich była, a ja w nich. |
